MIMi
Schouder in omarm - L'étreinte
TROOST
Centrum Ysara - Nieuwpoort
18/10 - 02/11 2025
MIMi
Vanaf mijn prilste jaren klonk muziek als een tweede adem: notenleer, viool, piano, cello… Vanaf mijn vroegste jeugd vond ik vreugde in de ateliers van verbeelding: knutselen, papier-maché, breien, pottenbakken… Op zoek naar een beroep balanceerde ik tussen de stem van de cello en de roep van de talen. Omdat woorden zich zo licht in mij neerlegden, koos ik voor het pad van de tolk, maar ik werd stilgezet door ziekte. In de kunst heb ik mijn veerkracht hervonden. Rust, aanvaarding, kracht en geluk vind ik in de scheppende bezigheid – in welke vorm dan ook: upcycling, papier mâché, schilderen, schrijven, en zoveel meer.
La musique a accompagné mes plus tendres année : solfège, violon, piano, violoncelle…
Dans les ateliers de l’imaginaire, j’ai découvert d’autres langages : bricolage, papier mâché, tricot, poterie… Au moment de choisir une voie professionnelle, j’ai hésité entre la voix du violoncelle et l’appel des langues. Ma passion pour les mots étant sans borne, j’ai suivi le chemin de l’interprétation, jusqu’à ce que la maladie m’impose un arrêt définitif.
C’est dans l’art que j’ai trouvé ma résilience. Sérénité, acceptation, force et bonheur naissent pour moi de l’acte de création sous toutes ses formes : upcycling, papier mâché, peinture, écriture...
Werk - pièce
De mode-industrie is zeer vervuilend. Het grootste probleem is overconsumptie: waar er vroeger slechts 2 collecties per jaar waren, schakelde de sector in de jaren 1990 over naar fast fashion, met nieuwe stukken om de 2 tot 6 weken. Sinds 2019 bestaat er zelfs ultra fast fashion, waarbij dagelijks duizenden nieuwe artikelen online komen tegen zeer lage prijzen. Deze massaproductie leidt niet alleen tot ecologische rampen, maar ook tot zware schendingen van mensenrechten (onderbetaling, dwangarbeid, kinderarbeid, onveilige werkomstandigheden).
Ik geloof dat opvoeding met het voorbeeld begint. Al lang koop ik geen nieuwe artikelen meer. Ik verzamel gebruikte kleren in mijn omgeving. Ik knip, zet samen, naai, creëer opnieuw. Hetzelfde doe ik met al mijn afval: papier, plastic, hout, aluminium… Ik maak er kunstwerken van om de aandacht te vestigen op de verwoestende gevolgen van ons menselijk gedrag en ik ondersteun organisaties die zich inzetten voor natuurbehoud of mensenrechten.
Als je rouwt, als je een kind, een geliefde, een dierbare, een situatie of een thuis hebt verloren... wat schenkt meer warmte dan een arm die zich troostend om je schouders legt? Verdriet komt voort uit het verlies van verbondenheid; juist in het opnieuw verbinden met andere levende wezens ligt, naar mijn overtuiging, de diepste troost.
« Schouder in omarm,
tranen vloeien stil en zacht,
verbinding geneest. »
La mode est un secteur très polluant : c’est le 3ᵉ plus gros consommateur d’eau au monde et responsable de 20 % de la pollution des eaux potables. Le problème majeur est la surconsommation : en Europe, on achète en moyenne 26 kg de textiles par an par personne. Autrefois limitée à deux collections annuelles, l’industrie est passée dans les années 1990 à la fast fashion, proposant de nouvelles pièces toutes les 2 à 6 semaines, puis à l’ultra fast fashion en 2019, avec des milliers d’articles mis en ligne chaque jour à des prix très bas. Cette production massive entraîne non seulement un désastre écologique mais aussi de graves violations des droits humains (sous-paiement, travail forcé, travail des enfants, insécurité des ouvriers).
Je crois profondément à l’éducation par l’exemple. Je n’achète plus d’articles neufs depuis de nombreuses années. Je collecte les vêtements usagés autour de moi. Je découpe, j’assemble, je couds, je re-crée. Je fais de même avec tous mes déchets : papier, plastique, bois, aluminium… Je crée des œuvres d'art afin d'attirer l'attention sur les conséquences dévastatrices de notre comportement humain et je soutiens les organisations qui s'engagent en faveur de la préservation de la nature ou des droits de l'homme.
Lorsque vous pleurez un enfant, un être cher, un amour, une situation ou un foyer... qu'y a-t-il de plus réconfortant qu'un bras posé sur vos épaules pour vous réconforter ? La tristesse vient de la perte du lien ; c'est précisément dans le renouement avec d'autres êtres vivants que réside, selon moi, la plus profonde consolation.
Commentaires
Enregistrer un commentaire